+0374 223-85-48
Андижон шаҳар, Навоий шоҳкўчаси, 71- уй

Янгиликлар

  • 06 Авг 2020
    ҲЕЧ БИР ЮРТДОШИМИЗ ЭЪТИБОРДАН ЧЕТДА ҚОЛМАЙДИ
    Коронавирус инфекцияси туфайли жорий этилган карантин шароитида молиявий ёрдамга, ижтимоий ҳимояга муҳтож аҳоли қатлами, хусусан, боқувчисини йўқотган, ёлғиз қариялар, ногиронлар, вақтинча ишсиз, даромадга эга бўлмаган…
  • 06 Авг 2020
    Эҳтиёжманд оилаларга хайрия кўмаги тарқатилди
    Андижон шаҳар ҳокими Баҳромжон Ҳайдаров шаҳардаги "Мустақилликнинг 27 йиллиги" маҳалласи аҳолиси билан учрашиб, мулоқот ўтказди. Мулоқот давомида шаҳар ҳокими маҳалла аҳлига Президентимиз томонидан коронавирус пандемияси…
  • 06 Авг 2020
    ИЖТИМОИЙ ҲИМОЯГА МУҲТОЖ ХОТИН-ҚИЗЛАР ҚЎЛЛАБ-ҚУВВАТЛАНДИ
    жараён Давлатимиз раҳбарининг ижтимоий ҳимояга муҳтож хотин-қизлар муаммоларини ўрганиш ва ҳал этиш, уларни моддий-маънавий қўллаб-қувватлашга қаратилган чора-тадбирлар дастури доирасида вилоятимизнинг қатор туманларида салмоқли ишлар амалга…
Газетамизнинг янги сони сизга манзурми?
  • Ovozlar: (0%)
  • Ovozlar: (0%)
  • Ovozlar: (0%)
Jami ovozlar:
Birinchi ovoz:
Oxirgi ovoz:

БАРДОШ

(23-сон) Ҳикоя

 

-      Бақирсаммикан?

Бақирса дарахтларда сийрак қолган баргларни юлқиб кетаётган куз шамоли овозини қишлоқ бўйлаб ёйиб юборади.

Овозини эшитган қишлоқ аҳли бири ишини қўйиб, бири чопонига ўраниб кўчага чиқади. Сўнг катта-кичик овоз чиққан жойга тўпланади.

Бақирмади тишини-тишига қўлларини бошига қўйиб деворга ёпишгудай бўлиб, оғриққа дош берди.

Бақирса бошқаларнинг эшитишидан эмас, ота-онаси, акалари эшитишидан қўрқди. Эшитса онаси-ку йиғлар, отаси-чи, отаси ғазабланади, акалари қахрланади. Кейин ўзи бир умр бу уйнинг эшиги тупроғига зор бўлиб ўтади.

Бошига яна қамчи келиб тушди. Оғриқ... жонни зирқиратадиган оғриқ...

Хирсдай гавдали Чавандоз ғазабдан кўкариб, ҳансираганча қамчига зўр берарди. Ойсулув янга совуқ қотган мусичадек қунишиб, навбатдаги қамчидан бошини қўллари билан пана қиларди.

Оғзидан ароқ ҳиди келаётган, оёғида зўрға турган эридан Ойсулув янга икки қадам ташласа қочиб қутулади. Ана оғилхона эшиги очиқ, ташқарига чиқиб олса бўлди. Лекин янга қочмайди.

- Додламайман, ҳозир ўзи урушдан тўхтайди, яхшиям оғил ичидалигимда келиб қолди. Ҳеч ким эшитмайдиям, кўрмайдиям.

- Ойсулув янга қўллари орасидан, жаҳлдан кўзлари пиёладай катталашиб кетган, ташланиб қамчи солаётган эрига қарар экан, нимадир эсига тушди.

***

- Кетайлик, Ойсулув. Отанг совчиларимни қайтарса ким деган одам бўламан?

-      Ота-онам... дуоси-чи, Чавандоз ака?

- Сени, бой отанг мен етимга қиз бермайди. Агар совчиларим қайтса, бу қишлоқда қандай бош кўтариб юраман? Сени узоқларга олиб қочиб кетай, Ойсулув...

Ой нурида дарахтлар орасида ер тепинаётган от жиловини қўйиб, йигит қизнинг қўлларидан маҳкам ушлади. Шунда қизнинг кўзлари ер чизди. Бир дамлик ойдин тун сукути. Сўнг қиз нимадандир  чўчигандай, оғиз жуфтлади:

-      Менинг беш акам-чи? Улар       кейин қандай бош кўтариб юради, Чавандоз ака?

***

Совчилар... совчилар кулиб-кулиб қайтишди.

Тўй бўлди, катта тўй.

***

- Жоним, Ойсулувим!

Тўйдан сўнг бир йил ўтди.

***

- Йиғлама, жоним!

Икки йил ўтди.

***

Кутамиз Ойсулув, кутамиз.

Уч йил ўтди.

***

-      Энди сен... боргин, Ойсулув.

-      Йўқ, Чавандоз ака, яна дўхтирларга борамиз. Яхши дўхтирлар бор.

-      Дўхтирларга бордик-ку?!

-      Дўхтир бўлмаса табиблар бор!

-      Эйй..! уларниям қанчасига бордик Ойсулув.

-      Дўхтир бўлмаса, табиб бўлмаса, Худо бор Чавандоз ака.

Тўрт йил ўтди.

***

- Ойсулув ҳали этак-этак бола кўрасан. Боргин энди.

- Йўқ, Чавандоз ака, ҳайдаманг.

Беш йил ўтди.

***

- Ичдингизми?

- Ичдим!

- Олти йил ўтди.

***

-      Ҳадеб ичаверманг, Чавандоз ака. Худойимниям бизга атагани бордур...

Етти йил ўтди.

***

- Ассалому алайкум! Турдингизми? Кеча сал кўпроқ ичган экансиз.

- Ҳалиям кетмадингми? Нима дегандим сенга?

Саккиз йил ўтди.

***

- Келинг, эна уйга киринг.

- Келдим, болам. Яхши ўтирибсизларми? Вой ўлай, менга қара, кўзинг кўкарганми? Нима қилди? Илоё, урган қўлларинг синиб тушсин! Бепушт!

- Қарғаманг, эна, қарғаманг.

- Отангга бориб айтаман. Бу уйда бир кун ҳам яшамайсан. Акаларинг келсин бу зўрнинг олдига.

- Айтманг энажон.

- Йўлимни тўсма! Ойдай адо бўлдинг-ку, қизим! Қўй энди, шу хўкизни! Олиб кетай, жон болам.

- Бир йил кутайлик, энажон бир йил.

- Тўққиз йил ўтди.

***

Ўнинчи йил ҳам келди. Туш маҳал Ойсулув янга ғарамдан панхаша билан емиш олиб оғилхонадаги сигирга бераётганида, ҳовлидан овоз келди:

- Ҳов, қаердасан? Нима ўлиб  қолдингми?

Ойсулув янга билди, Чавандоз яна ичиб келибди. "Ҳозир уради". Ойсулув янга қўлидаги паншахани нари отиб, жимгина девор ёнида тураверди.

"Оғилхонадан чиқмайман, дўст кўзидан ҳам, душман кўзидан ҳам пана", ичидан ўтказди Ойсулув янга.

Оғилхона эшигидан тушаётган нурни тўсиб, чавандоз кўринди. Қўлида қамчи.

- Кет демаганмидим сенга? - Чавандоз ичкари кирди. Ойсулув янга баттар деворга ёпишди. - Кетасанми-йўқми?

Биринчи қамчи тушди, сўнг яна... яна...

"Пича чидасам урушдан тўхтайди".

Ичиб келган Чавандоз хотинини уриб-уриб уйга кирарди-ю, дуч келган ерга ағанаб ҳуррак отишга тушарди. Ойсулув янга орқасидан борарди. Чавандоз кўрпа устида ётган бўлса яхши, бўлмаса унинг оғир гавдасини зўрға бир ён ағдариб, тагига кўрпа солиб, устини ёпади. Оёғидан қишин-ёзин ечмайдиган этигини торта-торта суғуриб олади.    Кейин эри тургунича овқат тайёрлаб қўяди. Уйқудан уйғонган Чавандознинг биринчи гапи шу бўлади:

- Кетмадингми? Кет дегандим-ку, сенга.

Лекин бу сафар Чавандоз уришдан тўхтайдиганга ўхшамас, баттар қутурарди. Ойсулув янга эрига бир қараб қўяркан, эрининг белбоғидаги пичоққа кўзи тушди. Ўлса-ю, ўзига урса. Йўқ, ўзи ўлиб қутулса, Чавандозни ҳоли нима кечади. Чавандозни ўйлаганда Ойсулув янга ўлгиси ҳам, ундан ажралиб кетгиси ҳам келмайди. "Менсиз қандай яшайди", деган саволни ўзига берган янгани яна бир нарса қийнайди: "Менчи..."

Бошига қамчи кетидан қамчи тушаётган Ойсулув янганинг кўзида бир томчи ёш кўринмайди, ҳатто эрини бир оғиз қарғамайди. Ойсулув янга учун эр - пайғамбар. Пайғамбарни ҳам қарғаб бўладими?!

Қўллари орасидан эрига яна бир қараган янга Чавандозни орқасига бир қадам ташлаганини кўрди. "Ана кетяпти", - деб ўйлади Ойсулув янга. Лекин бирдан белида пайдо бўлган кучли оғриқдан дод солиб юборди:

-      А-а-а...

Нарида ётган паншахани иккинчи марта хотинига урган чавандоз бироздан сўнг ўзига келди.

-      Ойсулу-у-у-у-в!!! У-у-в.

 

Азамат ХАЙРУЛЛАЕВ

Прочитано 812 раз